Reading on, my surprise deepened. It appeared that the meet had taken place here in my own country of Iceland, in the nice little town of Akureyri, and get a load of this: of the 18 or so titles up for grabs Icelanders won 17!!
Now how is that for a colossal success!

I must admit that I am not all that informed about the history of Icelandic sports in general, I do not know the number of Icelanders who have been crowned European champions over the years, regardless of sports discipline. But I am willing to bet that never before have 17 individual Icelanders won this coveted title in one and the same championship. This might even be the first time this happens for ANY country, in ANY sport! This is big news. How is this possible? How did they do it?

Reading on, I discovered their method, and it is truly brilliant. It is a method that they should sell to every young Icelandic athlete carrying the dream of becoming an international champion. It is foolproof. You might call it the do-it-yourself-method of becoming European champion. It might even work to make you a champion of the WORLD! And it will work in any sport.
Say you are a young aspiring skier dreaming to win the title in downhill skiing,  this might be the answer for you.
And this is how you do it:

1) resign your membership in your club and your national and international skiing federation.
2) form your own skiing club and name it appropiately
3) rent a hill and put up some poles (it needs to be covered in snow!)
4) announce that you will be hosting the world championships of downhill skiing next friday
5) invite friends and family members to take part
6) make sure YOU win
7) proclaim yourself downhill champion of the world and start celebrating

It is so easy it´s a wonder no one in Iceland has done it before! In swimming for instance. With all these wonderful swimmingpools scattered around the country it would be an easy task to arrange Nordic, European and World championships every year!  Imagine all the money saved. In this day and age, the value of the króna being as it is, this is a way to allow Icelandic youth to compete in European championships without ever having to leave the country.

The only precaution you have to take is this:
You have to be absolutely certain that you have resigned from all nationally og internationally recognized sports organisations and federations. This is a must. You don´t want them interfering with what you are doing.

Make sure of that, and then you are set to go.
Become a do-it-yourself champion in no time flat!

Þá þekkti ég bókstaflega ekki kjaft á staðnum. Ég mætti algerlega Palli einn í heiminum. Hafði aldrei fundið lyktina af hitakremi.

 Í þetta skiptið, sex árum seinna, þekkti ég svo að segja alla, kannski ekki persónulega og ekki endilega með nafni, en flestir í sjón. Og flestir þekktu mig. Ég hafði hlutverki að gegna og menn komu til mín með alls konar spurningar og áttu greinilega von á að ég vissi allt um allt. Hvar vigtunin færi fram, hvar karlaklefinn væri, hvert væri reikningsnúmer Breiðabliks, hvort Jón Jónsson væri hættur við keppni, verðið á vöfflum og hvort þessir sokkar væru nógu uppháir. Mér leið eins og gangandi uppflettirit.

Einkennilegt.

Ég hef gengið í allskonar félög og samtök um dagana og einhvernveginn hefur mér alltaf tekist að enda sem stjórnarmaður. Hvað segir það um mig? Er ég raunverulega svo stjórnsöm að ég geti ekki séð eitt einasta félag í friði án þess að þurfa að skipta mér af? Ekki datt mér í hug þarna á byrjendamótinu 2004 að ég ætti eftir að hafa lyklavöldin í íþróttamiðstöðinni í Laugardal og vera fulltrúi Íslands á þingi NPF. Not by a long shot.

Undarlegt.

En þannig er það nú samt. Nú sit ég sem ritari Kraftlyftingasambands Íslands með ábyrgð á fundargerðum, heimasíðu, skjalavörslu, samskipti við útlönd, mótaskráningar, metaskráningar, nefndu það bara…

Ég hef setið í mörgum stjórnum en þetta er einhver besti hópur sem ég hef unnið með. Hann sker sig úr að tvennu leyti.

Í fyrsta lagi eru allir stjórnarmenn virkir. Í sumum stjórnum gerir enginn neitt nema formaðurinn og hugsanlega einn/tveir í viðbót. Ég hef horft upp á fólk sitja í stjórnum árum saman án þess að gera handtak. Og jafnvel þiggja laun fyrir! Svo glatað sem það nú er.

Í öðru lagi er hópurinn samsettur af mjög ólíkum persónuleikum sem allir hafa fengið verkefni við hæfi. Það er heldur ekki sjálfsagt. Stjórnir geta verið svo einsleitir að það mætti halda að allir hefði gengið í sama skóla, og sérgáfur manna njóta sín ekki endilega. Über-egó eiga það til að einoka fundi gersamleg, en þannig er það ekki í þessum hópi – þó ekki vanti egóin…

Þessu er öðruvísi farið. Finnst mér.

Mín fær að vaða uppi með það sem ég er góð í. Skipulag og kerfi, skráningar og textagerð, netvinnsla og skrifleg samskipti, ferlar og eftirfylgni. Sjálfstæð og ábyggileg.

Sigurjón er fínn formaður. Skipulagður og reyndur stjórnandi, félagslyndur og vel kynntur, taktískt klókur, mátulega ýtinn og kappsfullur án þess að þurfa að vera númer eitt í öllum málum.

Guðjón er fínn varaformaður. Hrifnæmur smekkmaður með gott auga fyrir smáatriði. Velviljaður og fordómalaus, örlátur og stutt í hláturinn. Góður í að kryfja mál til mergjar.

Birgir býr yfir mikla dómgreind sem treystandi er á og hefur alltaf eitthvað gáfulegt til málanna að leggja. Ráðagóður og leysir sín verkefni hávaðalaust .

Kári er nýr og á eftir að sanna sig. En kemur fyrir sem ábyggilegur og vandaður maður. Einar Már, varamaður, sömuleiðis. Það er algert skilyrði að hafa utanbæjarmenn í hópnum sem leggja til annarskonar sjónarhorn. Áfram allskonar.

Hinir varamennirnir eru líka óborganlegir – í bestu merkingu þess orðs.

Auðunn er ómetanlegur og veit hvernig þetta á að vera. Hann hefur lifað söguna og þegar hann talar, hlusta menn. Hann hefur öðrum fremur helgað sér þessari íþrótt hér á landi, og það er ánægjulegt að hann fái að taka þátt í að koma henni á eðlilegan stall í íþróttaheiminum.

Hjalti er óstöðvandi þegar hann tekur sér eitthvað fyrir hendur og nýtur sín best þegar míkið gengur á. Fæddur reddari , rótarinn í hópnum.

Í stjórn þurfa að sitja allskonar fólk. Mátulega skynsamt og mátulega klikkað fólk. Míkið er ég ánægð að hafa álpast inn í þetta gengi.

If you’re bored, it’s not heavy enough.

If you seek your limits you will find them.

The next step off a peak is always down.

One should step down rather than fall off.

What you see depends on where you stand.

The higher you climb, the farther you see.

Simple doesn’t mean easy.

Avoid random acts of variety.

Start at your goal and work backwards.

The more injured people are, the better they listen.

It’s a meal, not a party.

You train for sport, you don’t do sport to train.

If you don’t have a goal and a deadline you are just exercising, not training.

Mark Reifkind. My thoughts exactly

Det er ikke et særlig positivt ord. Og det kan være ulike ting man kan legge i det. Jeg fant det i bloggen til en annen løfteinteressert jente. Hun fortalte at hun hadde tenkt å drive jåletrening de neste ukene, for så antakelig å ta fatt for fullt. Dette er en ærlig jente med selvinnsikt.

Det er egentlig det jeg driver med for tiden også. Jeg har bare ikke villet se det i øynene, og ihvertfall ikke villet gi det et sånt avslørende navn.

Men det er nok ganske nært sannheten.
Jeg har trent sporadisk  siden jul, og sporadisk trening er det samme som ingen trening. Jeg trener nærmest for galleriet. Det har vært så mye annet å henge fingrene i, jeg har ikke fått til rutinen med regelmessige treninger.
Jeg hører selv hvor jålete den unnskyldningen høres ut …

Til helgen skal jeg på jentesamling i Oslo. Som jåletrener har jeg ikke så mye der å gjøre. María skal være med og hun er i toppform, skal til EM om et par uker.

Her er planen: jeg jåletrener fram til torsdag, da drar jeg på jentesamling i Oslo og blir superinspirert, så kommer jeg hjem igjen og stepper opp jåletreningen et par hakk til jeg drar til Norge i slutten av juni.
Og da slutter jeg med jåletrening og går over til ordentlig og regelmessig og målrettet trening i Odins lokaler i sommer. Høres det ut som en plan?

Jeg tror forresten ikke jeg vil bruke ordet jåletrening.
På bergensk vil vi si fjolletrening.
I prinsippet er det det samme.

Odin SK var stofnaður 20. oktober 1992 af Robert Øren, Eirik Storebø og Øyvind Askeland. Gott hjá þeim.
Mín eina athugasemd er þessi: hverjum datt í hug að nefna klúbbinn í höfuðið á Óðni??

Í mínum huga var Óðinn sjóndapur aumingi sem eyddi mestan tíma í lazyboy-hásæti sínu með bjórglas í annari að hlusta á fréttir. Hann átti sem kunnugt er tvo hrafna sem flugu um og hleruðu samtöl manna – Huginn og Muninn. Á milli þess sem hann fékk sér sopa kvað hann montkvæði um sjálfan sig.
Það var sonurinn Þór sem var stór og sterkur. Það var hann sem bjó í Þrúðvang (Kraftavöllum) og gekk um með Megingjörð (kraftabeltið) um mittið. Væri ekki nær fyrir kraftlyftingamenn að kenna sig við hann?
Annars, við nánara athugun hef ég grun um að Þór hafi borðað berserkjasveppi og annan arfa til að stappa í sig stálið og auka sér mátt. Hann varð óútreiknanlegur og viðsjáll af þessarri fæðubót. Hann er kannski engin sérstök fyrirmynd þegar allt kemur til alls. Kraftlyftingamenn eiga hvorki að borða berserkja- né aðra sveppi. Við ættum frekar að halda okkur við Óðin og bjórinn.

Nóg um það.

Ég var á leiðinni til Bergen og pakkaði niður æfingagallann með það fyrir augum að koma við í Haukelandshallen.

Heima á Askøy biðu mín nýir félagsbolir merktir Odin og með mynd af nefndum Huginn og Muninn á bringunni. Rolf hafði komið við með heilan bunka af metskirteinum. Ég kom af fjöllum. Varla hafði ég sett SVO mörg met? En samkvæmt skjölunum hafði ég sett 18 norsk öldugamet í nóvember 08. Geri aðrir betur.
Það kom reyndar í ljós að ein og sama lyftan var skráð sem met í fleirum en einum flokki, ég fékk skráð allt að 4 met fyrir eina lyftu. Þá er maður auðvitað ekki lengi að komast í Guinness.

Ég hafði komist að því að það átti að halda lágmarksmót í bekkpressu í lok föstudagsæfingunnar einmitt þessa viku, upplagt tækifæri fyrir mig til að hitta fólkið. Þetta var lokasjens fyrir suma að ná lágmörkum fyrir norska bekkmótið.
Í salnum voru mörg þekkt andlit og öll brosandi. Nice. Eintómir strákar eins og venjulega, þangað til Linda mætti á æfingu.
Ég ætlaði mér ekki stóra hluti, hitaði rólega upp og lyfti á kjötinu 60 – 65 – 70 mjög létt og sársaukalaust.
Ég var svo skömmuð fyrir að hafa verið allt of góð við sjálfa mig, og það var kannski eitthvað til í því. Ég hefði mátt taka 65 – 70 – 75, ég hugsa það hefði tekist. Þeir bjartsýnustu stungu upp á 80 kg, en það held ég hafi verið utan seilingar. Kannski asnalegt að reyna ekki, en too late now.
Mér sýnist ég vera á áætlun fyrir íslandsmótið. Þá langar mig að reyna við 90 kg, það er markmiðið í dag.

Ég er hætt við að taka þátt í norska bekkmótið í mars eins og ég upphaflega var að velta fyrir mér. Þegar ég talaði um það við vinkonur mínar í Askøy, urðu þær umsvifalaust fyr og flamme og fóru strax að skipuleggja fanclub og hvatningahróp í bandarískum cheerleader-stíl. Mig langaði að mæta þó það væri ekki til annars en að sjá þessar heiðvirtu konur mæta í búningum með fánum og veifum til að hvetja mig til dáða. En þetta var ekki góð tímasetning og verður að bíða betri tíma.

Ég náði einni æfingu í höllinni líka, mánudagar kl. 17.00 er greinilega góður tími. Salurinn var fullur af körlum af öllum stærðum og gerðum, með og án fata og græjum, másandi og blásandi og bláir í framan. Ég fann mig. Það var að vísu þröngt stundum, það er engin smá fyrirferð í svona gæjum, en þetta hafðist án teljandi vandræðna. Rolf og Lars (sem er sá allra einlægasti og sætasti ever) aðstoðu mig þegar á þurfti að halda. Ég náði góðri æfingu.

Ég hlakka til að sjá hvernig félögunum mínum gengur í NM á heimavelli. Áfram Odin!

Hver vissi það, þegar ég álpaðist af hálfgerðri tilviljun undir stöng á mínu fyrsta kraftlyftingamóti, að ég ætti eftir, fjórum árum seinna, að styðja inngöngu KRAFT í ÍSÍ?

Ekki ég.

Sumt vissi ég þó.
Ég vissi að mér þótti kraftlyftingar flott íþrótt.
Ég vissi að mér fannst hún eiga heima meðal annara íþrótta, hvort sem var í ÍSÍ eða á Ólympíuleikjum.
Ég vissi að skýringarnar sem ég fékk á af hverju KRAFT væri utan ÍSÍ voru loðnar. Yfirlýsingaglöðum kraftakörlum með stórum munnum fyrir neðan nefið varð fátt um svör þegar ég spurði. Þeir horfðu til hliðar og umluðu. Ég áttaði mig á því að allstaðar eru tabú.

Utanfélagsmenn höfðu svörin á reiðum höndum: Það er vegna þess að kraftakarlarnir vilja ekki þurfa að gangast undir lyfjapróf.
Noj!!!??
Júvíst. Hversu bláeyg geturðu verið. Auðvitað er það skýringin.
Ég er nú einu sinni þannig að ég vil frekar vera álitin saklaus og heimsk en að hugsa illa um fólk, svo ég kaus að trúa þessu ekki.
Það var þess vegna mikið áfall þegar tvær helstu hetjur mínar í sportinu voru dæmdir í bann og úr leik vegna svindls.
Við slíkar aðstæður er erfitt að kveða niður álmenningsálitið.
Við slíkar aðstæður er engin leið fær önnur en að taka til hjá sér i no uncertain terms.

Mér finnst kraftlyftingar flott sport.
Ég vil sjá þær sóma sér við hliðina á sundið, frjálsar og handboltann.
Ég vil geta borið höfuðið hátt.
Ég vil geta æft réttstöðulyftu án þess að næsti maður komi upp að mér og segi (vonandi í gríni): Á hverju ert þú eiginlega??
Ég vil að allir sem hafa áhuga á að æfa styrk og hugsanlega keppi í kraftlyftingum eigi sér öflugt félag þar sem ekki eru nein tabú.
Ég vil að sterkustu menn og konur landsins fái sama styrk og stuðning til íþróttaiðkunnar sinnar og keppnismenn í öðrum íþróttum.
Þess vegna styð ég inngöngu KRAFT í ÍSÍ.
Framtíðin verður svo að leiða í ljós hvort það verði kraftlyftingum til framdráttar. Það er ekki gott að segja.

Eða eins og kerlingin sagði: það er erfitt að spá. Sérstaklega um framtíðina.

Að byrja á einhverju nýju þýðir um leið að segja skilið við eitthvað gamalt. Það er óhjákvæmilegt og ekki alltaf sársaukalaust. Ekki alltaf auðvelt. En alltaf nauðsynlegt. Menn geta ekki bæði haldið og sleppt.

Margar spurningar vakna sem þarf að finna svör við og vinna úr á næstu misserum, svo sem t.d. hvað verður um öll glæsilegu íslandsmetin? Verða þau ógild??

Það er stór spurning, en samt bara angi af ennþá stærra máli – nefnilega það að gera upp við fortíðina.
Kraftlyftingarkona eða –karl sem hefur sett glæsilegt íslandsmet af harðfylgi og dug og algerlega án “utanaðkomandi aðstoðar” hefur vissulega ástæðu og rétt til að verða svekktur og reiður ef til standi að ógilda metið. Vissulega.

En hann verður að passa sig á því að láta reiðina bitna á þeim sem eiga hana skilið.
Það er ekki stjórn KRAFT eða eitthvert alþjóðasamband útí heimi.
Það eru þeir sem hafa með afstöðu sinni og atferli varpað rýrð á þessi met, sem hafa gefið færi á að menn geta dregið gildi þessara meta í efa.
Það eru þeir sem þurfa að fá að heyra þetta svekkelsi og þessa reiði. Það eru þeir sem þurfa að verða minntir á að svindl og reglubrot bitna alltaf á þeim sem eru saklaus.

Þegar menn gera upp við fortíðina er gott að hafa hausinn í lagi og horfa á hlutina frá réttu sjónarhorni.

Íslenski kraftlyftingarheimurinn er lítill. Hann samanstendur af mönnum og konum sem hafa verið vinir og félagar árum, jafnvel áratugum saman.
Hvað nú? Verða menn að hætta að tala saman? Þurfa menn nú að leggja lykkju á leið sína ef þeir skyldu rekast á utanfélagsmann á förnum vegi? Þurfa menn að taka til á jólakortalistanum sínum og fjarlægja forna vini? Er bannað að heilsa mönnum með handabandi? Þurfa menn að loka augunum á æfingum til að læra örugglega ekki neitt af mönnum í öðru sambandi?
Tæplega.
En þegar kemur að íþróttinni, keppnum og mótum þurfa skilin að vera skýr.
Nú verða menn að velja. Og hafna.
Hvoru megin vil ég vera? Í KRAFT, ÍSI OG IPF? Eða ekki ..

Ég átti gott spjall við formann norska kraftlyftingasambandsins. Hún fræddi mig um að einhugur væri þar innandyra um að reka af sportinu slyðruorðið og uppræta hugsanlegu svindli í nánu samstarfi við WADA og norska íþróttasambandið. Í fyrra voru framkvæmd rétt innanvið 200 lyfjapróf á meðlimum sambandsins á öllum stigum. Frode Rui, landsliðsmaður, þurfti að mæta 15 sinnum í prófun ef ég man rétt. Og landsliðskonurnar sem voru á kvennamótinu voru tilkynningarskyldar og gátu átt von á því á hverri stundu að vera kallaðar í sýnitöku. Og þá er eins gott að mæta, annars ertu sjálfkrafa fallin og úti í kuldanum.

Mér finnst vit í þessu. Ég vil að kraftlyftingar njóti virðingar og álit á við hvaða öðru sporti sem er. Sérstaklega finnst mér nauðsynlegt að gefa ungum og óþolinmóðum lyftingarkonum skýr skilaboð um að halda sér frá kemískum efnum. Maður heldur að maður sé ódauðlegur þegar maður er ungur. Maður vill sigra, no matter what. Maður heldur að góð heilsa sé mannréttindi og eitthvað sem má taka sem sjálfsögðum hlut. Maður heldur að maður getur boðið líkamanum hvað sem er.

Kannski hefur það eitthvað með aldur að gera að ég hafi áttað mig á að svo sé ekki. Kannski metur maður góða heilsu meira með aldrinum. Ég hef ekkert á móti því að mæta í lyfjapróf.
Og þó …Konur ein og ég, á breytingarskeiðinu, hafa sérstaka hormónasamsetningu í blóðinu. Með minnkandi estrogenframleiðslu hækkar testosteroninnihaldið hlutfallslega. Sem er gott fyrir styrkinn. Vonandi taka þeir það með í reikningin … ef ég skyldi vera komin yfir lögleg mörk!!!!